martes, 30 de septiembre de 2014

sábado, 9 de marzo de 2013

Virollo de don Pelaio.

"Se decomisaron los 15.425 kilos de xarda que tenía el Xantoque, que fueron subastados en la lonja de Gijón y la recaudación está retenida en tanto no se resuelve el expediente abierto. El patrón mayor, Daniel Formoso, explicó que los sensores del barco que marcan el peso están averiados y que la tripulación decidió traer el pescado a tierra para venderlo en 2 días. Y se quejó de la situación del arrastre: «Queren acabar cos pescadores» (http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2013/03/09)

Virollo de don Pelaio
pesou, na lonxa, en Xixón
xusta xarda nun caixón
con balanza do carallo.

En protestar polo fallo
Xantoque leva razón.


           ******

Fixéronlle o decomiso
os traidores de Xixón,
ninguén lle dera ese aviso,
non contaban co permiso
para abordarlo a traición .

En protestar -volta ao inciso-
Xantoque leva razón.



(Rioderradeiro)


martes, 15 de enero de 2013

José Marcelino Figueiras García (+)

"Multitudinario sepelio del cronista de Muros josé Marcelino figueiras garcía.



14 votos

En los actos fúnebres participaron 150 sacerdotes. SANDE
Por J. M. Sande.

BARBANZA
Multitudinario sepelio del cronista de Muros
SANDE MUROS / CORRESPONSAL

14 de enero de 2013 05:00

En los actos fúnebres participaron 150 sacerdotes. SANDE
Los restos mortales del sacerdote y cronista oficial de la villa de Muros, José Marcelino Figueiras García, recibieron sepultura ayer en el cementerio de A Atalaia. Las honras fúnebres en su honor estuvieron presididas por el arzobispo compostelano, Julián Barrios, y al acto eucarístico fue concelebrado por unos 150 sacerdotes. Los alcaldes de Muros y Porto do Son, así como representantes políticos de los concellos de la comarca y del municipio de Negreira, donde el difunto regentaba dos parroquias, estuvieron también presentes en las honras fúnebres. También se sumaron sanitarios del hospital de Santiago, donde ejercía como capellán,
El templo parroquial de Muros no dio cabida a la multitud de personas que querían testimoniar su agradecimiento y despedida al popularmente conocido como Pepe de Muros. Lo inesperado de su muerte y el recuerdo de la labor realizada por José Figueiras fueron los grandes reclamos que concentraron en la villa a numerosas personas, muchas provenientes de localidades foráneas y, en especial, de la ciudad del Apóstol.
El arzobispo, en su homilía, glosó algunas de las características personales y pastorales del presbítero fallecido, destacando su disponibilidad para atender a cuantas tareas se le encomendaban, y también a todas las necesidades que cualquier feligrés le planteaba, especialmente en su labor en el hospital.
Un sacerdote muradano, amigo y compañero del fallecido, también hizo una glosa de su periplo vital que, según dijo, siempre estuvo presidido por su amor a Muros, su simpatía y el optimismo con que emprendía cualquier acción. Entre los méritos que, a criterio de la corporación local merecieron el nombramiento de cronista oficial de Muros, destacó su labor por recuperar el patrimonio religioso del concello. En este ámbito, recordó la labor emprendida por el también conocido como Pepe da Xelota, en la capilla de San Pedro, en la ermita del Espíritu Santo, o en la restauración del santuario de San Marcos.
.

miércoles, 24 de octubre de 2012

miércoles, 10 de octubre de 2012

sábado, 22 de septiembre de 2012

martes, 18 de septiembre de 2012

sábado, 15 de septiembre de 2012

Rioderradeiro rende HOMENAXE A DOMINGOS DOSIL CUBELO.

Benquerida familia, moi prezados amigos e compatriotas, miñas donas e meus señores:

 

DOMINGOS DOSIL CUBELO: IN MEMORIAM

________________________________
  

A flor do corpo murchou,
quen tan firme florecera
non deixou de ser quen era
cando en mudanza marchou.

  Con dignidade e grandeza
terra barbeita labrara,
con coraxe recalcara
que está o valor na cabeza.

  Paradigma en decisión,
exemplo de gallardía,
tivo cabal corazón;

  El con constancia atopou
valor na minusvalía,
e abordou soberanía,

  que polo Bloque acadou,
desde a cadeira, a Alcaldía.


  O motivo de estarmos aquí, hoxe, congregados, obedece a unha causa e a un sentimento compartidos. Todos, como amigos de DOMINGOS DOSIL CUBELO, experimentamos a necesidade de expresar admiración pola súa persoa e pola súa obra que, por imperativo do guión, a cada conferenciante só lle toca glosar parcialmente. Sen embargo, imposible non aludir, de pasada, ao conxunto, para salientar o nexo que nos convoca e nos concita.

  Uns antes, outros despois, chegamos a frecuentar o trato de DOMINGOS DOSIL, a coñecelo, a admiralo e a querelo; porque el, certamente,  facíase respectar, pero tamén querer. Niso, precisamente, na querencia,  vou tratar de centrarme.

… Falo eu, non porque sexa o máis indicado, senón en nome de tódolos presentes. A todos pretendo incluír e representar nas palabras de honra. Chegado a este punto, permitídeme singularizar a Emilio Vilar Ramos (MILUCHO), a quen, en estricta xustiza, lle correspondería dirixirse a vós con mellores argumentos.  A súa invencible timidez  e a súa emotividade a flor de pel derivaron en min esta responsabilidade.

  Coñecín a DOMINGOS DOSIL CUBELO, de neno, de cando viña, pola Carretera de Arriba, aos recados á vila. Logo, a miña adolescencia e primeira mocidade transcurriron fóra da bisbarra e non volvín a saber DEL ata que foi protagonista dunha mala noticia.

  Fago un salto cronolóxico para acadar o tramo final dos anos 70; entón tomei contacto firme con DOMINGOS por mor de atraelo á causa do nacionalismo. Daquela, ao abeiro dunha relación de tardes e seráns, xurdiu esa confianza e esa amizade (de seguro, semellante á vosa) que prenden e xermolan en terreo fecundo. Os primeiros comunicados onde daba a coñecer os seus proxectos asociativos foron obra común; el poñía a intelixencia e as ideas e a min tocábame a parte mecánica e a formal da letra e da literatura. 

  Traio a conto estes datos co propósito de destacar como unha persoa afastada do mundo, cunha vida de reclusión forzosa -porque a sociedade non conta con el para cousa ninguna-, avocado a unha resignación perpetua, rompe os convencionalismos , busca e atopa unha saída. Depois viría a obra titánica que tanto nos asombra e nos enche de orgullo.

  Pero volvo ao principio e quédome co amigo, amigo con maiúsculas. DOMINGOS DOSIL CUBELO foi un amigo leal, firme, coherente, xeneroso, con un sentido ético e estético da amizade que non eludía ningún compromiso. Estaba feito dunha soa peza, tiña carácter, tiña unha vontade de ferro, non se encollía fronte a  problemas e dificultades. Non o podemos esquecer, ligado como está xa para sempre o noso sentimento ao seu  comportamento. E así, co voso permiso, me atrevo a proclamalo.

  O meu reloxo enterrompe o seu curso no punto e hora do solpor, nas Paxareiras, fronte ao Mar Maior e ao Cabo Fisterra (alá polo 25 de xullo do 2010), á volta de Santiago, cando Ti, Domingos Dosil Cubelo, Milucho e quen rescata da ensoñación vivida a estampa dun intre que foi tempo importante…, os tres, estantíos, a contemplar o OCASO  e a despedir aquel DÍA da PATRIA magnífico. Atrás quedaban a manifestación patriótica, o calor humano da Praza da Quintana, o xantar na Carballeira e o teu desafío de comparecencia (con pancartas e bandeiras do Bloque) no feudo institucional (do PP) xunteiro de repartir medallas. Atrás quedaba o policía pallaso que pretendiu inútilmente obstaculizarnos a entrada ao recinto feiral onde se movía sen tales impedimentos a numerosa prole traxeada de agasallantes e agasallados (do país dos ananos). Pero a ti, amigo Domingo( coa acreditación de invitado no peto) calquera te detiña, non te deixabas intimidar e abríaste paso con señorío, con arte, con autoridade, cunha forza incrible. E nós (na retagarda) admirados e pampos,  satisfeitos de ser os teus escoltas, de garda pretoriana.

  Cambio de terzo. Achégome ao presente.  O meu reloxo está parado, agora, na túa casa -tarde-serán da premonitoria despedida-, escasos días antes do teu derradeiro ingreso hospitalario e do teu pasamento. O trío (mosqueteiro) anda a divagar, apaixoadamente,  do divino e do humano coa colaboración parcial da botella de Chivas.

  Permitídeme, benqueridos amigos, que preserve o seu contido, tan só por delicadeza, para non profanar o texto e contexto do sumario, que ha manterse así, tal cal, secreto, sen engadir punto nin coma.



 Fora o silencio testigo
dun pensamento que atara,
foras ti sempre ese abrigo
de arroupamento sen tara.

  Se puider ser, meu amigo,
terte outra vez cara a cara,
volverte a ver rescatara
a fe que se foi contigo.

  Falou febreiro co frío,
escribiu de présa o drama,
desenrolou desvarío

  no teu corpo a mala trama,
a febre apagouna o río
que en vendo mar te derrama.




  A vida ofrécenos, por fortuna, aínda a nós a ocasión de lembrar e honrar, nese amigo ausente da existencia, a unha persoa auténtica, humilde, próxima, patrimonio común da muradanía, cuio maior mérito reside na superación e no traballo constantes a prol dos disminuídos da bisbarra e de Galiza enteira …


  Obendientes ás leis inexorables da natureza, foi chegado o momento dos adeuses. Quen, de momento, continúa despide e aplaude a quen parte (partiu), cargado de merecementos, rumbo ao alén, ao eido do absoluto, ese plano da realidade definitiva. Os amigos choramos aos amigos. A loita pola vida prosegue noutras mans, noutras mentes, noutras esperanzas en novas rebeldías. 





Xa te alcanzou, amigo, en mala hora,
precisión de reloxo en dura espada;
xa te feriu a morte en alancada
que se abalanza e se alza en vencedora.

De milicia, no alén, andas agora,
ergueito e ben lanzal, en cabalgada;
cobexa, capitán, a labarada
da febre de vencer que nos devora.

Cando tocou vivir deches a talla,
cando tocou sufrir fuches, sedento,
beber do manacial do propio alento

para afrontar mellor outra batalla.
¡Eis DOMINGOS DOSIL, brasón, medalla
da tarefa común con fundamento!

¡Como doe a traizón!; ¡canta pantalla
profana branca-azul no pensamento!

(Rioderradeiro)


sábado, 16 de junio de 2012

martes, 1 de mayo de 2012

sábado, 21 de abril de 2012

miércoles, 28 de marzo de 2012

lunes, 6 de febrero de 2012

DOMINGOS DOSIL CUBELO (IN MEMORIAM)


 A familia nacionalista, o BNG, todos os que tivemos o privilexio de tratalo e de querelo somos, a partires de agora, máis pobres; porque éramos conscientes dos seus valores humáns e políticos. Que descanse en paz DOMINGO DOSIL CUBELO, xa liberado súas ataduras.
  Un exempo a seguir. 



sábado, 24 de diciembre de 2011

miércoles, 13 de julio de 2011

martes, 14 de junio de 2011

MARCELOdaRABELA: "Anaquiños da Vila"


Por Cristina Cabodevila Ros.


Chegar a un pobo novo e abrir a porta da súa igrexa é para os fieis todo un acontecemento. Non te coñecen, es nova para a media de idade que se move por eses ambientes, entras e saes cando queres...

Un día, entran pola porta a ver que estás facendo e alí estás, subida ó andamio, ante o altar maior, coa mascarilla posta, os focos alumándote e, de paso, recocéndote, morta de calor ou de frío, segundo a época, comendo cos ollos unha pequena escultura...

"Ai! estades pintando!". Así empezan todos. E a todos intentas explicarlles que non pintas, que restauras, que non é o mesmo.
E moitos collen o costume de visitarte unha vez á semana, para ir controlando os traballos.
Logo empezan a vir día sí, día non.
Un día cóntanche unha historia pequena, sin importancia.
Ó seguinte traen á súa muller para que a coñezas.
E, de pronto, un día, caes na conta de que a visita xa é diaria y de que a esperas con moitas ganas.

Así coñecín a Marselo da Rabela.

Marcelino Garcia Lariño é un poeta. Dos que quedan poucos.
  Ós seus oitenta anos ten unhas enormes ganas de vivir, e unha gracia infinita contando contos e chistes.
Viñanos ver todos os días á pequena igrexa da "Virxe do Camiño", en Muros, onde botamos dous anos sacándolle brillo e "pintando" esculturas e retablos. Son moitas visitas diarias... e foi unha das mellores épocas da miña vida.

Tiña un andar pausado e tranquilo. O corazón non lle permitía moitos esforzos, así que tomaba a vida con tranquilidade, sobre todo os días de calor do verán.

O que maís lle gusta nesta vida é falar, e contar historias. E deixounas por escrito, nun fermoso libro que se chama Anaquiños da Vila, que gardo cunha fermosa dedicatoria na miña estantería coma se fose un tesouro.

E a vila de Muros, que tanto quere, decidiu outorgarlle a Medalla da Vila en recoñecemento á súa persoa, ó seu amor polo pobo, porque o merece e porque coa súa honra engrandecemos ao Concello, que desta maneira queda tamén honrado. E mañán vanlla entregar.

Últimamente a saúde estalle xogando malas pasadas, o seu corpo está cansadiño e as visitas ó hospital son cada vez máis frecuentes. Pero mañá quere falar, cómo non! e seguro que o fará tan ben coma el sabe facer. Seguro que contará algunha historia... e eu penso estar alí para velo.

domingo, 29 de mayo de 2011

Marcelino García recibiu a insignia da vila de Muros
J.?M. Sande Muros / La Voz
 

 O muradán Marcelino García Lariño recibiu onte a Medalla da Vila de Muros, distinción coa que o pleno da corporación lle agradece o labor realizado durante os seus máis de oitenta anos de vida a prol da vila e a súa cultura. O homenaxeado agradeceu con emoción este recoñecemento, á vez que volveu a amosar o amor polo pobo no que naceu e viviu e que, segundo dixo, perdurará aínda despois de morto.

O presidente da Asociación Cultural Sorum, Domingos Guerra, exerceu como mestre de cerimonias no acto, celebrado no salón de plenos, e destacou os méritos que fan ao agasallado merecedor da insignia. Ademais, lembrou que o acordo do pleno da corporación para outorgar a Marcelino García a máxima distinción do Concello foi unánime.
Domingos Guerra, ademais de recoñecer o labor cultural do distinguido e a súa constante preocupación pola salvagarda das costumes, tradicións, etnografía e formas de vida dos habitantes do concello, tamén leu algúns fragmentos do seu libro Anaquiños da vila, no que o autor afirma: «As vilas fanse ós anaquiños. Nós, todos nós, anque non o coidemos, somos tamén cachiños desa vila».
Pola súa banda, o alcalde en funcións, Domingos Dosil, lembrou as moitas conversas mantidas co homenaxeado, e a súa constante preocupación polo porvir das xentes da súa vila. O rexedor tamén dixo: «Chegada a hora de despedirme das miñas tarefas no Concello, ningún acto serve mellor que este para pechar unha etapa da miña vida dedicada a tarefas municipais».
Despois de recibir a medalla, Marcelino García, cheo dunha grande emoción, dirixiuse ao numeroso público que asistiu ao acto, así como aos políticos presentes, agradecendo esta distinción e destacando que, se algo se pode lembrar del, é o interese que sempre puxo en pór de relevo as grandes condicións e características do seu pobo e das súas xentes.

(Familia de Marcelo García)



1.         Recepción do homenaxeado
Ás 12:35 horas (aproximadamente), chegou D. Marcelino García Lariño, acompañado dos seus familiares máis próximos ás proximidades da Casa do Concello de Muros.
Foi recibido polo Mestre de Cerimonia (Domingo Guerra París), quen o levou ao Salón de Plenos, para que saudara ao Sr. Alcalde, D. Domingos Dosil Cubelo.
2.         Presentación do Acto por Domingo Guerra
O Acto comezou sobre as 13:00 horas, logo do oportuno tempo de cortesía para que se acomodasen os invitados.
Domingo Guerra, leu o seu Discurso de benvida e de presentación do homenaxeado, onde relatou os méritos que figuran na proposta de outorgamento da Medalla. Este discurso finalizou indicando o seguinte:
“O Pleno da Corporación Municipal do Concello de Muros, en sesión celebrada o pasado día 28 de abril de 2011, acordou, por unanimidade, a concesión da Medalla da Vila de Muros a D. Marcelino García Lariño, que será imposta polo Sr. Alcalde-Presidente do Concello de Muros, a continuación”.
3.         Entrega da Medalla e do Certificado do Pleno polo Sr. Alcalde, que dirá unhas palabras
O Sr. Alcalde-Presidente do Concello de Muros, D. Domingos Dosil Cubelo, impuxo a Medalla e fixo entrega do Certificado do Acordo do Pleno da Corporación Municipal no que se concedeu o galardón.
4.         Resposta de D. Marcelino García Lariño agradecendo o outorgamento da Medalla
D. Marcelino García Lariño, leu o seu discurso.
5.         Peche do Acto a cargo de Domingo Guerra cunhas brevísimas palabras de despedida.

Muros, a 26 de maio de 2011.








UNHAS  VERBAS  DE  AGRADECEMENTO
(de Don Marcelino García Lariño)


Vaia para todos o meu máis espontáneo, auténtico, leal e verdadeiro agradecemento. Para os que hoxe aquí asistides, e tamén para os moitos que me chamaron para dicirme que a súas obrigas, os seus traballos, impedíanlle facelo.
Pero dun xeito moi especial e moi superior, para os señores ediles, que todos eles, sen excepción, dignáronse outorgáronme este recoñecemento, este galardón, este premio que é, nada máis e nada menos, que  A  MEDALLA. DE    MUROS.
Como non podo expresarme, como quixera, debido á canseira que teño por mor da doenza que padezo, do que vostedes xa se estarán decatando, reitérolles, miñas donas e meus señores,  unha vez máis e de corazón, a miña total e profunda gratitude por este inmerecido agasallo, maiormente a don Mingos Dosil Cubelo, rexedor deste Concello, sen outro motivo especial que non sexa o de “nobreza obriga” por ser o promotor de que se me concedera a MEDALLA DA VILA DE  MUROS. Para el o meu máis profundo e sempiterno agradecemento.
E para Muros dicirlle o que outrora lle dixen: 

                                                       Ó  MEU  MUROS


Quérote, Muros, de día,

Quérote, Muros, de noite,

Na tristura, na alegría,

Na mala e na boa sorte.

Quérote con tolería,

E hoxe un pouco máis que onte;

Quererte a ti é teimosía

Porque te quixen decote.

Querereite mentres viva,

E aínda... despois da morte.

Marcelino García Lariño

viernes, 27 de mayo de 2011

martes, 10 de mayo de 2011

“Medalla da Vila de Muros” a MARCELO da RABELA

 OUTORGAMENTO DO GALARDÓN “MEDALLA DA VILA DE MUROS” A  D. MARCELINO GARCIA LARIÑO.


O regulamento de honras e galardóns deste Concello instituiu o galardón “Medalla da Vila de Muros” coa finalidade de premiar a aquelas persoas ou entidades que polos seus méritos acadasen un prestixio social excepcional no eido en que desenvolven as súas actividades e que polo especial vencellamento que os une co noso municipio contribuíron a mellora-la súa imaxe e a divulga-lo seu coñecemento.

Estes méritos conxúganse na figura de D.Marcelino García Lariño. E, entre outros, polos seguintes motivos:

-         Por ter impulsado e participado de maneira brillante en canta actividade cultural fora desenrolada a prol do noso municipio.
-         Pola súa laboura desinteresada e incondicional de animador, cronista e albacea do acervo común. Polas súas aportacións etnolóxicas e etnográficas revitalizadoras da nosa toponimia.
-         Por ser memoria viva do anecdotario vilego con máis de oitenta anos ás costas.
-         Pola súa meritoria obra lírica, humorística e narrativa coñecida a través dos títulos publicados e de unha abondosa obra aínda inédita. Que toca sempre a fibra máis sensible da muradanía coa variña máxica da palabra precisa.
-         Por ser unha persoa de acervo transversal a quen uns e outros respetamos, apreciamos, escoitamos e queremos.
-         Por ter acreditado ao longo da súa vida adulta un indiscutible e acendrado amor a Muros e ao seu entorno. Porque certamente o merece. E porque coa súa honra engrandecemos ao Concello, que desta maneira queda tamén honrado.

Polo exposto, propoño outorgarlle a D.Marcelino García Lariño a concesión do galardón “Medalla da vila de Muros”.


Muros, 12 de abril de 2011.
O Alcalde,



Domingos Dosil Cubelo.



miércoles, 4 de mayo de 2011

miércoles, 27 de abril de 2011

sábado, 2 de abril de 2011

lunes, 28 de febrero de 2011

MARCELOdaRABELA.-2

MARCELOdaRABELA.-1

 Marcelo García Lariño, cronista, por vocación, da muradanía. Coma poeta peripatético, administrador do anecdotario cotián, non tén comparanza. En Marcelo, a palabra é sacramento. E, coma é de lei, os sacramentos deben ser recibidos en estado de graza.
    ¡A ver e a escoitar!   Amen.

martes, 8 de febrero de 2011

sábado, 25 de diciembre de 2010

sábado, 27 de noviembre de 2010

domingo, 14 de noviembre de 2010

XOSÉ AGRELO HERMO en vivo.


 "El Ayuntamiento de Muros llevará a cabo mañana por la tarde un homenaje póstumo al profesor, autor teatral y hombre constantemente implicado en todo tipo de iniciativas culturales Xosé Agrelo Hermo, que falleció en noviembre de 2006. El homenajeado, aunque nació en Noia, pasó la mayor parte de su vida profesional en el municipio muradano, donde residió hasta su muerte.
El homenaje se iniciará a las 17.00 horas en la alameda de Esteiro, donde se descubrirá un busto en su honor. El actor y amigo personal del profesor Xosé Manoel Olveira Pico será el encargado de dar la bienvenida a los asistentes y de conducir el acto.
El programa incluye la actuación del grupo Xeitura de Esteiro (que interpretará varias piezas) y contará con la intervención del alcalde, Domingos Dosil; la edil de Cultura e Deportes, Laura Eiras y de parte de la familia del homenajeado.
Además, los alumnos de la escuela obradoiro Ría de Muros III (encargados de la rehabilitación del parque en el que se celebrará el acto) plantarán un árbol en recuerdo de Xosé Agrelo.
El programa llegará a su conclusión con el descubrimiento del busto bajo los acordes del himno gallego, interpretado por un gaitero del grupo Xeitura y la despedida de Olveira.
Xosé Agrelo, autor de diversos libros y piezas teatrales, fue galardonado con los premios O Facho de cuentos infantiles (1971), Leixaprén (2001) y Relatos de Aventuras Avilés de Taramancos (2003) y estaba en posesión de la Medalla de la Villa de Muros." (Correo Gallego)

sábado, 2 de octubre de 2010

domingo, 19 de septiembre de 2010

Crónica vilega


Voda do ano en Muros.