O asubiador de Balaídos.

O asubiador de Balaídos.

______________________

A importancia deste individuo radica na súa carencia de importancia. Voz, a súa, como reforzada con folla de lata por cravos e chatolas; fisicamente, anódino, un setentón eivado, gordecho, tirando a pequeno; andares propios dun remador a ritmo de pé quebrado, por culpa da parálise de medio corpo que o sorprendera e castigara na puberdade. Exprésase, doutoral, coa man esquerda e tamén exerce con ela o control da dereita e trata de disimular aquela ineptitude operativa gardándoa no peto.

Tratemos de estudalo e de coñecelo (por dentro, máis a fondo) en función dos seus propios actos: ancorado no pasado franquista, é un ser oblicuo, repugnante, facha, arrastrado, nostálxico adulón dos poderes fácticos, agradecidísimo da misericordia recibida da man dos xerarcas benefactores (alcalde, xuíz, obispo, cura, coronel...) que, de cando en cando, lle tiraban un aceno, unha esmola (un patacón á gorra), que lle pasaban unha man polo lombo, cousas así de xenerosas e de dignas . E, sen embargo -segundo me contan, porque, antes de retratalo con pelos e sinais, asesóreme ben-, este "pico de loro" dispón de dons e de ferramenta pouco comúns e ten sona de hipnotizador de mulleres avariadas, necesitadas de afecto ou de compañía. No noso rueiro, hai homes (sans!) de pelo en peito que (en razón diso) o envexan, e que ata o admiran.

Fuma, decontino fuma pitos de picadura, e tamén fuma en pipa; pero, ao mesmo tempo, non para de falar e de asubiar filtrando o asubío, ao natural, por entre os dentes, para reclamar a atención de quen o escoite (en particular do sexo feminino) de lonxe e mais de cerca, coma quen lle dá de comer farangullas ás galiñas. Por iso, e polo cheiro da súa pipa, é todo un personaxe, pese ao seu lado escuro.

Velaí, na forza do día, só, apousado nun sentadoiro de merendar para catro persoas, á beira do río, a carón dos patos e dos coellos que pastan herba vizosa sen lle ter medo á xente. Hoxe é festa grande, vai haber carto fresco; porque toca partido: Celta contra Benfica. Consulta o seu reloxo, chanta a boina na croca, ergue, bótase, con toda a dignidade do mundo, a desandar o camiño que o regresa a Balaídos onde el, veterano (a veteranice é grado de sarxento para arriba), armado de chifre, exerce (polo oficio) de xefe da confraría dos "gorrillas" , comandando (dunha maneira explícita, a toque de silbato) a distribución de espazos de estacionar vehículos na Avenida Citroën. Así (ou en parte así) se gana Amadeo, coma un caporal, o respecto..., e a vida.

Arestora, na amencida, de socate, escoito o característico (non o metálico), o persoal, de maneira insistente, repetitivo, o provocador asobío do vocacional amante de vellas princesas que pasan pola alfombra de espiñas dun desamor ou por un mal trago. O reclamo esixente parte da fiestra aberta, a da luz prendida do Portal 2, do eivado do 4º B do edificio de en fronte. Amadeo Troncoso (ou Teodoro Troncoso?, debía confirmalo) debruza, pola soleira, a súa faciana de sátiro, o seu arpexio verderolo (ás veces tamén se esconde, de présa, e apaga a bombilla) na procura de agarrar polo aire a aura da muller nova (veciña del) que está a punto de coller o autobús para o traballo, da mociña (veciña del) que vai para I.E.S. do Alexandre Bóveda, da adolescente, da nena..., das fillas dos demais, pois endexamais construíu familia. Unha a unha, a punta de chifro, a todas elas desvísteas coa vista, e queda tan campante.

Amadeo! Onde vas Amadeo? Quen, presuntamente, "ama a Deus", que non o amas, que non o temes, que non o respectas, nin te respectas a ti mesmo. Miserable asubiador, cabrón de sete solas!

(Rioderradeiro)

EN TERCEIRA, ROMBO A EUROPA.

A).- Cadroume asistir á chegada dun tren ateigado de emigrantes españois, en pleno inverno, á estación de Xenebra. Estamos a falar do ano 1970, cando se facturaba xente e se etiquetaba cun cartel no peito, como se fosen productos nun mercado, sacos de patacas ou bois ao matadoiro, algo tétrico. Pero quedei máis impactado ao ver o desprezo con que eran recibidos e tratados pola indiferencia duns e polo mal xesto doutros; nunca esquecerei o desprezo activo daquel vello Suizo que cuspiu, diante de min, ao paso daquela comitiva de escravos da inxustiza. Logo vin cosas aínda peores; outro día, se cadra, cóntoas. O cabreo non son quen do arrincar da cabeza, e xa choveu desde entón, creo.

*************************

B.- A que tempo nos retrotrae ou me leva personalmente a imaxe? Poñamos que estamos a falar de comenzos do inverno de 1970 do pasado século. Saímos de Santiago de Compostela, sobre o mediodía (creo), nun ferrocarril de terceira, lento, de carbón, pobre en comodidades, é dicir, elemental, bancos de madeira, onde os viaxeiros, amontoados nos corredores por falta de espazo e acomdo nos compartimentos, viaxan de pé, amontoadas. Imos cara a Ourense. Na Cidade das Burgas baixamos, coma foguetes, e, acto seguido, tratamos de embarcar no convoi destinado á chegar á fronteira (Irún). Tomámolo, a toda présa, por asalto: nós accedemos ao interior do tren, a empurróns, pola porta e os vultos e as maletas ingresan, como aquí se ve, pola fiesta; aquelo era ir á aventura, coma unha estampa de desterro protagonizada por xente nova, en certo modo, forza de traballo sobrante. A foto, esta foto, é a chave que, arestora, desperta en min aquel tempo e aquela indignación que me acompaña e contextualiza no duro tema das migracións, fronte á xenofobia rampante, sen conciencia, e tan desmemoriada.

AS TRIBULACIÓNS DE AMBROSIO (emigrante retornado)

Ambrosio. Preséntovos a Ambrosio, a Ambrosio Rodríguez (nome autético, apelido presunto), o “alemán”, que así lle chamamos os veciños. Ambrosio é rubio, de estatura media, boa presenza, boas formas no trato, pouca formación, pensamento primario.

Ambrosio é ourensán, de Nogueira de Ramuínde, onde os Baltar, desde o ano cataplún, exercen mando en praza. De rapazote, tralo servizo militar obrigatorio, fora probar fortuna a Barcelona; pero é logo, de casado, cando el e a súa dona deciden emprender a aventura de iren os dous traballar a Alemaña.

Os primeiros tempos alí, por dicilo abreviado, son durísimos: Ambrosio habita un barracón comunitario de homes e Matilde comparte un habitáculo (tamén de madeira) pensado só para mulleres; non hai, polo tanto, vida de parella, pois están sometidos a estrítas normas de inspiración economicista, espartanas. Superada a devandita proba, ao cabo duns dous anos daquela escravitude, acceden a un mellor status con contratos de traballo máis flexibles e máis coherentes coa dignidade humana.

Témolos, de volta, agora, aquí, en Vigo, radicados na rúa Ponte da Veiga, pensionistas cun nivel de ingresos envexado por moitos. No país teutón deixaron ao fillo maior, afable, unha monada de rapaz, aros nas orellas, pelo pintado coas cores do arco iris que, de cando en vez, os visita e comprace, sempre acompañado dun amigo especial e moi ben parecido. A nena (porque teñen unha filla), unha xove romántica (de psiquiátrico o seu namoramento), para nada estudosa, está enganchada a un mozo maltratador, segundo el me confesa.

Ao meu veciño Ambrosio, sen embargo, véxoo moito máis preocupado polo fluxo migratorio de “sudacas e negros” e polas liberdades sexuais entre os do mesmo sexo que pola propia vida: “Esta xente de fóra -coméntame- veñen onda nós para se aproveitaren do noso sacrificio”. “E que dicir deses gays e desas lesbianas que, por enriba de seren como son, esixen dereitos e liberdades que Franco endexamais tería tolerado”?

Pois nada, replico para min, despois de ter recuperado o alento: non estou preparado; por unha banda, ti, Ambrosio, xa ves e, pola outra, que queres que che diga?

(Rioderradeiro)

Albino Fernández, “o socialista, non socio listo”.

Albino Fernández, “o socialista, non socio listo”.

____________________________________

Escóitalo falar de comer e de beber e, no intre, a fame e a sede, no teu corpo, despertan. El daba, coma min, acompañado do seu can (en realidade, unha cadela), longos e demorados paseos pola beira do río Lagares, no traxecto que leva de Balaídos a Samil, que vén sendo coma ir desde Muros a Louro, ou viceversa.

Conversador natural, persoa ocurrente e simpática, un tipo, en realidade, estupendo, falaba e coñecía á maioría dos viandantes e con eles intercambiaba unha palabra amable, unha confidencia, un aceno. O Albino, Albino Fernández, ofrecía (de balde) as súas solucións aos problemas do país e da xente. Eran solucións, como é ben normal, executivas, simples, inmediatas, rotundas, como deben ser, eficaces, a problemas complexos. Albino non é partidario de atenuantes nin de eximentes; el profesa a doctrina de que quen a faga que a pague, sen tardanza e sen lle dar moitas voltas. O principio de autoridade ha quedar salvagardado coa chave maestra da lei do talión exercida por algún cabovara.

Detrás da risoña fachado do Albino Fernández (“al vino”, coma lle gusta matizar) hai unha historia persoal fraguada e pintada coa dor das carencias: fillo de solteira, a súa figura materna era a da avoa que, daquela, exercía a venda ambulante polas casas, polas feiras e polas romarías. “Albiniño, ergue, homiño, ergue, que xa se nos fai tarde!” O primeiro bocado, na taberna do Grilo, era unha copa de auga ardente. “Toma, filliño, toma, que a caña quenta o corpo, da forzas e hache matar as lombrigas!”

A outra parte da infancia, toda a adolescencia e a primeira xuventude viviuna o Albino ao servizo do tío Rafael, no Bar Sentinela do Berbés, levando e traendo recados e servindo bocatas e tazas de viño. Alí, nesa escola, el aprendiu a base de hostias, de patadas no cu e de castigos corporais variados (de xeonllos no chan) diante da clientela. Alí soubo (que remedio!) esquivar as trampas que o tío político lle tendía para estar seguro de que non lle roubaba.

Afeccionado ao fútbol, directivo dun pequeno clube da cidade de Vigo, casado xa, home feito e dereito xa, despois de ter pasado pola peneira da Citroën, cun pequeño negocio na barriada do Calvario, chega á Cidade Olívica don Santiago Bernabeu e o Albino (entre os convidados de honra) asiste ao xantar de homenaxe ao Presidente do Real Madrid. Queda alucinado: “ Don Santiago, boísima persoa”, e a súa muller, dona María, ai!, unha santa, igualiños ca nós; cantos bicos e abrazos, na sobremesa, tralo café e copa!”

Albino Fernández, segundo me confesa sen mediar a pregunta, é socialista de corazón de toda a vida (“non socio listo”, matiza el): “Aquí facíanos moita falta outro Franco -di, así, polo claro- que dera ben duro, que volvera a limpar o país da borralla, que restaurara a pena de morte. Hoxe non hai medo ningún á autoridade da policía, da garda civil; que tempos aqueles, os nosos, cando un se levantaba para saudar aos corpos de seguridade con educación e respecto, sacaba a boina da cabeza e lles cedía o paso e o sitio!”

Albino ten muller, ten fillos e ten netos e pensa (di que pensa) que o futuro se escribe dereito coas raias torcidas. Por iso é “socialista, non socio listo”, conclúe. E vai sobrado de razón, non vos parece?

(Rioderradeiro)

Ao benquerido amigo BALTASAR UHÍA PARÍS, in memoriam:

  Hei de lle restar á data actual 64 anos e uns 8 meses. Foi no 1955, en setembro do 55, para ser máis preciso, nas terras de Rosalía e de Macías O Namorado, cando souben da existencia de Baltasar Uhía París. Antes non. Entón, as distancias medíanse pola tardanza en chegar a algures e pola incomodidade dos camiños. Entre Louro e a Virxe, daquela, mediaba un universo. 

  Andaba a rebuldar pola zona de recreación un rapaz miúdo, inquedo, falador, chistoso, ocurrente... - Quen é?, pregunto. - É o "irmán" Baltasar, do segundo curso; é de Muros. Así, nese intre, sen me decatar, aprendín o seu nome, quen era e que a súa procedencia coincidía coa miña. Pero no Colexio (Seminario Seráfico Franciscano) de Herbón-Padrón os horarios da vida cotiá non ofrecían demasiadas oportunidades para a leria; porque, desde as 6 da madrugada ata as 11 da noite, a distribución e uso do tempo viña claramente regulamentado e sometido a unha seria disciplina de traballo intelectual (no salón de estudo e nas aulas), prácticas relixiosas, limpeza, etc. Había unhas dúas horas de lecer, adicadas ao deporte (con preferencia ao fútbol), a pasear, a conversar cos compañeiros de clase, variando de contertulio, non sempre cos mesmos..!; terminantemente prohibido falar fóra do expresamente tipificado (nin no comedor, o chamado refectorio), pois a lei do silencio obrigaba e comprendía a maior parte da xornada.    

  Pouco falei alí, moi pouco, con aquel Saro tan divertido, que, por enriba era dun curso superior ao meu e tampouco tardou en voltar para a súa casa da Virxe do Camiño. Cando me decatei da súa ausencia (as marchas eran clandestinas) xa pasaran semanas. 

  Ben entrada a década dos 60 aos 70, o reencontro resulta inevitable, habida conta de que os dous nos movemos dentro do espazo vital do noso concello e da nosa contorna; sen embargo, a vida laboral de Baltasar Uhía París asentábase e collía rumbo seguro, mentres que a miña estaba por se construir abrindo algún camiño de proveito. Como se ve, non tivemos as mesmas amizades nin coincidimos na maioría das nosas teimas e preferencias. Pouco importou eso; nada nin ninguén impediu que se fortalecese aquel vínculo común (sementado) que nos proporcinara a chave herbonense para abrir as portas da empatía, do aprezo mutuo, do respecto, do afecto, da irmandade desinteresada; porque, así, de "irmáns" nos tratábamos en cada oportunidade, en serio e mais en broma. 

  Estes últimos anos, os da vellez, que foxen do ilusorio e non buscan aplausos nin premios, contribuiron a afondar a autenticidade, a aflorar, como deixo dito, o mundo dos afectos e por iso, xa finado, sen pudor, non me costa dicilo, benquerido amigo BARTASAR UHÍA PARÍS, que me doe deixar de verte e ter que restaurarte, tal como eras, vivo e vivaz, no eido da miña memoria onde ocuparás espazo reservado. 

  Hoxe, arestora, ao cambiares de plano coa cabeza alta, copio e pego, sen permiso, unhas palabras da túa filla Ali: "era un gran tipo, un gran pai, un bo home..., e, sobre todo, un gran avó". Eras -afirmo con seguridade absoluta, pola miña conta- amigo dos amigos, dos veciños, de todos e de calquera; non tiñas inimigos. Si, señor, un gran tipo.

 (Manuel María Pena Silva)

De Fisterra Ata Noia RUTH MATILDA fotos. Jose M

ENCONTROS MUROS 2009.mp4

PRESENTACION DE THE MUROS TIME

Virollo de don Pelaio.

"Se decomisaron los 15.425 kilos de xarda que tenía el Xantoque, que fueron subastados en la lonja de Gijón y la recaudación está retenida en tanto no se resuelve el expediente abierto. El patrón mayor, Daniel Formoso, explicó que los sensores del barco que marcan el peso están averiados y que la tripulación decidió traer el pescado a tierra para venderlo en 2 días. Y se quejó de la situación del arrastre: «Queren acabar cos pescadores» (http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2013/03/09)

Virollo de don Pelaio

pesou, na lonxa, en Xixón

xusta xarda nun caixón

con balanza do carallo.

En protestar polo fallo

Xantoque leva razón.

           ******

Fixéronlle o decomiso

os traidores de Xixón,

ninguén lle dera ese aviso,

non contaban co permiso

para abordarlo a traición .

En protestar -volta ao inciso-

Xantoque leva razón.

(Rioderradeiro)

José Marcelino Figueiras García (+)

"Multitudinario sepelio del cronista de Muros josé Marcelino figueiras garcía.

14 de enero de 2013 

14 votos

En los actos fúnebres participaron 150 sacerdotes. SANDE

Por J. M. Sande.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/barbanza/2013/01/14/multitudinario-sepelio-cronista-muros/0003_201301B14C4992.htm

BARBANZA

Multitudinario sepelio del cronista de Muros

SANDE MUROS / CORRESPONSAL

14 de enero de 2013 05:00

En los actos fúnebres participaron 150 sacerdotes. SANDE

Los restos mortales del sacerdote y cronista oficial de la villa de Muros, José Marcelino Figueiras García, recibieron sepultura ayer en el cementerio de A Atalaia. Las honras fúnebres en su honor estuvieron presididas por el arzobispo compostelano, Julián Barrios, y al acto eucarístico fue concelebrado por unos 150 sacerdotes. Los alcaldes de Muros y Porto do Son, así como representantes políticos de los concellos de la comarca y del municipio de Negreira, donde el difunto regentaba dos parroquias, estuvieron también presentes en las honras fúnebres. También se sumaron sanitarios del hospital de Santiago, donde ejercía como capellán,

El templo parroquial de Muros no dio cabida a la multitud de personas que querían testimoniar su agradecimiento y despedida al popularmente conocido como Pepe de Muros. Lo inesperado de su muerte y el recuerdo de la labor realizada por José Figueiras fueron los grandes reclamos que concentraron en la villa a numerosas personas, muchas provenientes de localidades foráneas y, en especial, de la ciudad del Apóstol.

El arzobispo, en su homilía, glosó algunas de las características personales y pastorales del presbítero fallecido, destacando su disponibilidad para atender a cuantas tareas se le encomendaban, y también a todas las necesidades que cualquier feligrés le planteaba, especialmente en su labor en el hospital.

Un sacerdote muradano, amigo y compañero del fallecido, también hizo una glosa de su periplo vital que, según dijo, siempre estuvo presidido por su amor a Muros, su simpatía y el optimismo con que emprendía cualquier acción. Entre los méritos que, a criterio de la corporación local merecieron el nombramiento de cronista oficial de Muros, destacó su labor por recuperar el patrimonio religioso del concello. En este ámbito, recordó la labor emprendida por el también conocido como Pepe da Xelota, en la capilla de San Pedro, en la ermita del Espíritu Santo, o en la restauración del santuario de San Marcos.

.

MUIÑO POZO DO CACHÓN

MUROS AÑOS 80 BY BAR TOUSIÑO 1ª PARTE

SORUM premia:

HIMNO GALEGO

TEMPO PARA A MEMORIA:

Rioderradeiro rende HOMENAXE A DOMINGOS DOSIL CUBELO.

Benquerida familia, moi prezados amigos e compatriotas, miñas donas e meus señores:

 

DOMINGOS DOSIL CUBELO: IN MEMORIAM

________________________________

  

A flor do corpo murchou,

quen tan firme florecera

non deixou de ser quen era

cando en mudanza marchou.

  Con dignidade e grandeza

terra barbeita labrara,

con coraxe recalcara

que está o valor na cabeza.

  Paradigma en decisión,

exemplo de gallardía,

tivo cabal corazón;

  El con constancia atopou

valor na minusvalía,

e abordou soberanía,

  que polo Bloque acadou,

desde a cadeira, a Alcaldía.

  O motivo de estarmos aquí, hoxe, congregados, obedece a unha causa e a un sentimento compartidos. Todos, como amigos de DOMINGOS DOSIL CUBELO, experimentamos a necesidade de expresar admiración pola súa persoa e pola súa obra que, por imperativo do guión, a cada conferenciante só lle toca glosar parcialmente. Sen embargo, imposible non aludir, de pasada, ao conxunto, para salientar o nexo que nos convoca e nos concita.

  Uns antes, outros despois, chegamos a frecuentar o trato de DOMINGOS DOSIL, a coñecelo, a admiralo e a querelo; porque el, certamente,  facíase respectar, pero tamén querer. Niso, precisamente, na querencia,  vou tratar de centrarme.

… Falo eu, non porque sexa o máis indicado, senón en nome de tódolos presentes. A todos pretendo incluír e representar nas palabras de honra. Chegado a este punto, permitídeme singularizar a Emilio Vilar Ramos (MILUCHO), a quen, en estricta xustiza, lle correspondería dirixirse a vós con mellores argumentos.  A súa invencible timidez  e a súa emotividade a flor de pel derivaron en min esta responsabilidade.

  Coñecín a DOMINGOS DOSIL CUBELO, de neno, de cando viña, pola Carretera de Arriba, aos recados á vila. Logo, a miña adolescencia e primeira mocidade transcurriron fóra da bisbarra e non volvín a saber DEL ata que foi protagonista dunha mala noticia.

  Fago un salto cronolóxico para acadar o tramo final dos anos 70; entón tomei contacto firme con DOMINGOS por mor de atraelo á causa do nacionalismo. Daquela, ao abeiro dunha relación de tardes e seráns, xurdiu esa confianza e esa amizade (de seguro, semellante á vosa) que prenden e xermolan en terreo fecundo. Os primeiros comunicados onde daba a coñecer os seus proxectos asociativos foron obra común; el poñía a intelixencia e as ideas e a min tocábame a parte mecánica e a formal da letra e da literatura. 

  Traio a conto estes datos co propósito de destacar como unha persoa afastada do mundo, cunha vida de reclusión forzosa -porque a sociedade non conta con el para cousa ninguna-, avocado a unha resignación perpetua, rompe os convencionalismos , busca e atopa unha saída. Depois viría a obra titánica que tanto nos asombra e nos enche de orgullo.

  Pero volvo ao principio e quédome co amigo, amigo con maiúsculas. DOMINGOS DOSIL CUBELO foi un amigo leal, firme, coherente, xeneroso, con un sentido ético e estético da amizade que non eludía ningún compromiso. Estaba feito dunha soa peza, tiña carácter, tiña unha vontade de ferro, non se encollía fronte a  problemas e dificultades. Non o podemos esquecer, ligado como está xa para sempre o noso sentimento ao seu  comportamento. E así, co voso permiso, me atrevo a proclamalo.

  O meu reloxo enterrompe o seu curso no punto e hora do solpor, nas Paxareiras, fronte ao Mar Maior e ao Cabo Fisterra (alá polo 25 de xullo do 2010), á volta de Santiago, cando Ti, Domingos Dosil Cubelo, Milucho e quen rescata da ensoñación vivida a estampa dun intre que foi tempo importante…, os tres, estantíos, a contemplar o OCASO  e a despedir aquel DÍA da PATRIA magnífico. Atrás quedaban a manifestación patriótica, o calor humano da Praza da Quintana, o xantar na Carballeira e o teu desafío de comparecencia (con pancartas e bandeiras do Bloque) no feudo institucional (do PP) xunteiro de repartir medallas. Atrás quedaba o policía pallaso que pretendiu inútilmente obstaculizarnos a entrada ao recinto feiral onde se movía sen tales impedimentos a numerosa prole traxeada de agasallantes e agasallados (do país dos ananos). Pero a ti, amigo Domingo( coa acreditación de invitado no peto) calquera te detiña, non te deixabas intimidar e abríaste paso con señorío, con arte, con autoridade, cunha forza incrible. E nós (na retagarda) admirados e pampos,  satisfeitos de ser os teus escoltas, de garda pretoriana.

  Cambio de terzo. Achégome ao presente.  O meu reloxo está parado, agora, na túa casa -tarde-serán da premonitoria despedida-, escasos días antes do teu derradeiro ingreso hospitalario e do teu pasamento. O trío (mosqueteiro) anda a divagar, apaixoadamente,  do divino e do humano coa colaboración parcial da botella de Chivas.

  Permitídeme, benqueridos amigos, que preserve o seu contido, tan só por delicadeza, para non profanar o texto e contexto do sumario, que ha manterse así, tal cal, secreto, sen engadir punto nin coma.

 Fora o silencio testigo

dun pensamento que atara,

foras ti sempre ese abrigo

de arroupamento sen tara.

  Se puider ser, meu amigo,

terte outra vez cara a cara,

volverte a ver rescatara

a fe que se foi contigo.

  Falou febreiro co frío,

escribiu de présa o drama,

desenrolou desvarío

  no teu corpo a mala trama,

a febre apagouna o río

que en vendo mar te derrama.

  A vida ofrécenos, por fortuna, aínda a nós a ocasión de lembrar e honrar, nese amigo ausente da existencia, a unha persoa auténtica, humilde, próxima, patrimonio común da muradanía, cuio maior mérito reside na superación e no traballo constantes a prol dos disminuídos da bisbarra e de Galiza enteira …

  Obendientes ás leis inexorables da natureza, foi chegado o momento dos adeuses. Quen, de momento, continúa despide e aplaude a quen parte (partiu), cargado de merecementos, rumbo ao alén, ao eido do absoluto, ese plano da realidade definitiva. Os amigos choramos aos amigos. A loita pola vida prosegue noutras mans, noutras mentes, noutras esperanzas en novas rebeldías. 

Xa te alcanzou, amigo, en mala hora,

precisión de reloxo en dura espada;

xa te feriu a morte en alancada

que se abalanza e se alza en vencedora.

De milicia, no alén, andas agora,

ergueito e ben lanzal, en cabalgada;

cobexa, capitán, a labarada

da febre de vencer que nos devora.

Cando tocou vivir deches a talla,

cando tocou sufrir fuches, sedento,

beber do manacial do propio alento

para afrontar mellor outra batalla.

¡Eis DOMINGOS DOSIL, brasón, medalla

da tarefa común con fundamento!

¡Como doe a traizón!; ¡canta pantalla

profana branca-azul no pensamento!

(Rioderradeiro)

Muros de San Pedro - A Coruña - Galicia

Pablo Seoane no Curro da Praza (en Muros)

Con PABLO SEOANE e CÍA.

Muros Mira ao Mar.