SORUM premia:

HIMNO GALEGO

TEMPO PARA A MEMORIA:

Rioderradeiro rende HOMENAXE A DOMINGOS DOSIL CUBELO.

Benquerida familia, moi prezados amigos e compatriotas, miñas donas e meus señores:

 

DOMINGOS DOSIL CUBELO: IN MEMORIAM

________________________________

  

A flor do corpo murchou,

quen tan firme florecera

non deixou de ser quen era

cando en mudanza marchou.

  Con dignidade e grandeza

terra barbeita labrara,

con coraxe recalcara

que está o valor na cabeza.

  Paradigma en decisión,

exemplo de gallardía,

tivo cabal corazón;

  El con constancia atopou

valor na minusvalía,

e abordou soberanía,

  que polo Bloque acadou,

desde a cadeira, a Alcaldía.

  O motivo de estarmos aquí, hoxe, congregados, obedece a unha causa e a un sentimento compartidos. Todos, como amigos de DOMINGOS DOSIL CUBELO, experimentamos a necesidade de expresar admiración pola súa persoa e pola súa obra que, por imperativo do guión, a cada conferenciante só lle toca glosar parcialmente. Sen embargo, imposible non aludir, de pasada, ao conxunto, para salientar o nexo que nos convoca e nos concita.

  Uns antes, outros despois, chegamos a frecuentar o trato de DOMINGOS DOSIL, a coñecelo, a admiralo e a querelo; porque el, certamente,  facíase respectar, pero tamén querer. Niso, precisamente, na querencia,  vou tratar de centrarme.

… Falo eu, non porque sexa o máis indicado, senón en nome de tódolos presentes. A todos pretendo incluír e representar nas palabras de honra. Chegado a este punto, permitídeme singularizar a Emilio Vilar Ramos (MILUCHO), a quen, en estricta xustiza, lle correspondería dirixirse a vós con mellores argumentos.  A súa invencible timidez  e a súa emotividade a flor de pel derivaron en min esta responsabilidade.

  Coñecín a DOMINGOS DOSIL CUBELO, de neno, de cando viña, pola Carretera de Arriba, aos recados á vila. Logo, a miña adolescencia e primeira mocidade transcurriron fóra da bisbarra e non volvín a saber DEL ata que foi protagonista dunha mala noticia.

  Fago un salto cronolóxico para acadar o tramo final dos anos 70; entón tomei contacto firme con DOMINGOS por mor de atraelo á causa do nacionalismo. Daquela, ao abeiro dunha relación de tardes e seráns, xurdiu esa confianza e esa amizade (de seguro, semellante á vosa) que prenden e xermolan en terreo fecundo. Os primeiros comunicados onde daba a coñecer os seus proxectos asociativos foron obra común; el poñía a intelixencia e as ideas e a min tocábame a parte mecánica e a formal da letra e da literatura. 

  Traio a conto estes datos co propósito de destacar como unha persoa afastada do mundo, cunha vida de reclusión forzosa -porque a sociedade non conta con el para cousa ninguna-, avocado a unha resignación perpetua, rompe os convencionalismos , busca e atopa unha saída. Depois viría a obra titánica que tanto nos asombra e nos enche de orgullo.

  Pero volvo ao principio e quédome co amigo, amigo con maiúsculas. DOMINGOS DOSIL CUBELO foi un amigo leal, firme, coherente, xeneroso, con un sentido ético e estético da amizade que non eludía ningún compromiso. Estaba feito dunha soa peza, tiña carácter, tiña unha vontade de ferro, non se encollía fronte a  problemas e dificultades. Non o podemos esquecer, ligado como está xa para sempre o noso sentimento ao seu  comportamento. E así, co voso permiso, me atrevo a proclamalo.

  O meu reloxo enterrompe o seu curso no punto e hora do solpor, nas Paxareiras, fronte ao Mar Maior e ao Cabo Fisterra (alá polo 25 de xullo do 2010), á volta de Santiago, cando Ti, Domingos Dosil Cubelo, Milucho e quen rescata da ensoñación vivida a estampa dun intre que foi tempo importante…, os tres, estantíos, a contemplar o OCASO  e a despedir aquel DÍA da PATRIA magnífico. Atrás quedaban a manifestación patriótica, o calor humano da Praza da Quintana, o xantar na Carballeira e o teu desafío de comparecencia (con pancartas e bandeiras do Bloque) no feudo institucional (do PP) xunteiro de repartir medallas. Atrás quedaba o policía pallaso que pretendiu inútilmente obstaculizarnos a entrada ao recinto feiral onde se movía sen tales impedimentos a numerosa prole traxeada de agasallantes e agasallados (do país dos ananos). Pero a ti, amigo Domingo( coa acreditación de invitado no peto) calquera te detiña, non te deixabas intimidar e abríaste paso con señorío, con arte, con autoridade, cunha forza incrible. E nós (na retagarda) admirados e pampos,  satisfeitos de ser os teus escoltas, de garda pretoriana.

  Cambio de terzo. Achégome ao presente.  O meu reloxo está parado, agora, na túa casa -tarde-serán da premonitoria despedida-, escasos días antes do teu derradeiro ingreso hospitalario e do teu pasamento. O trío (mosqueteiro) anda a divagar, apaixoadamente,  do divino e do humano coa colaboración parcial da botella de Chivas.

  Permitídeme, benqueridos amigos, que preserve o seu contido, tan só por delicadeza, para non profanar o texto e contexto do sumario, que ha manterse así, tal cal, secreto, sen engadir punto nin coma.

 Fora o silencio testigo

dun pensamento que atara,

foras ti sempre ese abrigo

de arroupamento sen tara.

  Se puider ser, meu amigo,

terte outra vez cara a cara,

volverte a ver rescatara

a fe que se foi contigo.

  Falou febreiro co frío,

escribiu de présa o drama,

desenrolou desvarío

  no teu corpo a mala trama,

a febre apagouna o río

que en vendo mar te derrama.

  A vida ofrécenos, por fortuna, aínda a nós a ocasión de lembrar e honrar, nese amigo ausente da existencia, a unha persoa auténtica, humilde, próxima, patrimonio común da muradanía, cuio maior mérito reside na superación e no traballo constantes a prol dos disminuídos da bisbarra e de Galiza enteira …

  Obendientes ás leis inexorables da natureza, foi chegado o momento dos adeuses. Quen, de momento, continúa despide e aplaude a quen parte (partiu), cargado de merecementos, rumbo ao alén, ao eido do absoluto, ese plano da realidade definitiva. Os amigos choramos aos amigos. A loita pola vida prosegue noutras mans, noutras mentes, noutras esperanzas en novas rebeldías. 

Xa te alcanzou, amigo, en mala hora,

precisión de reloxo en dura espada;

xa te feriu a morte en alancada

que se abalanza e se alza en vencedora.

De milicia, no alén, andas agora,

ergueito e ben lanzal, en cabalgada;

cobexa, capitán, a labarada

da febre de vencer que nos devora.

Cando tocou vivir deches a talla,

cando tocou sufrir fuches, sedento,

beber do manacial do propio alento

para afrontar mellor outra batalla.

¡Eis DOMINGOS DOSIL, brasón, medalla

da tarefa común con fundamento!

¡Como doe a traizón!; ¡canta pantalla

profana branca-azul no pensamento!

(Rioderradeiro)

Muros de San Pedro - A Coruña - Galicia

Pablo Seoane no Curro da Praza (en Muros)

Con PABLO SEOANE e CÍA.

Muros Mira ao Mar.

DÍA DAS LETRAS GALEGAS

de arribada

Domingos Dosil Alcalde de Muros 200 2011

DOMINGOS DOSIL CUBELO (alcalde para sempre)

DOMINGOS DOSIL CUBELO (IN MEMORIAM)

 A familia nacionalista, o BNG, todos os que tivemos o privilexio de tratalo e de querelo somos, a partires de agora, máis pobres; porque éramos conscientes dos seus valores humáns e políticos. Que descanse en paz DOMINGO DOSIL CUBELO, xa liberado súas ataduras.
  Un exempo a seguir. 

¡BO NADAL!

Muradana

MUROS mira ao MAR (na mellor compañía)

MARCELOdaRABELA: "Anaquiños da Vila"

Por Cristina Cabodevila Ros.

Chegar a un pobo novo e abrir a porta da súa igrexa é para os fieis todo un acontecemento. Non te coñecen, es nova para a media de idade que se move por eses ambientes, entras e saes cando queres...

Un día, entran pola porta a ver que estás facendo e alí estás, subida ó andamio, ante o altar maior, coa mascarilla posta, os focos alumándote e, de paso, recocéndote, morta de calor ou de frío, segundo a época, comendo cos ollos unha pequena escultura...

"Ai! estades pintando!". Así empezan todos. E a todos intentas explicarlles que non pintas, que restauras, que non é o mesmo.
E moitos collen o costume de visitarte unha vez á semana, para ir controlando os traballos.
Logo empezan a vir día sí, día non.
Un día cóntanche unha historia pequena, sin importancia.
Ó seguinte traen á súa muller para que a coñezas.
E, de pronto, un día, caes na conta de que a visita xa é diaria y de que a esperas con moitas ganas.

Así coñecín a Marselo da Rabela.

Marcelino Garcia Lariño é un poeta. Dos que quedan poucos.

  Ós seus oitenta anos ten unhas enormes ganas de vivir, e unha gracia infinita contando contos e chistes.
Viñanos ver todos os días á pequena igrexa da "Virxe do Camiño", en Muros, onde botamos dous anos sacándolle brillo e "pintando" esculturas e retablos. Son moitas visitas diarias... e foi unha das mellores épocas da miña vida.

Tiña un andar pausado e tranquilo. O corazón non lle permitía moitos esforzos, así que tomaba a vida con tranquilidade, sobre todo os días de calor do verán.

O que maís lle gusta nesta vida é falar, e contar historias. E deixounas por escrito, nun fermoso libro que se chama Anaquiños da Vila, que gardo cunha fermosa dedicatoria na miña estantería coma se fose un tesouro.

E a vila de Muros, que tanto quere, decidiu outorgarlle a Medalla da Vila en recoñecemento á súa persoa, ó seu amor polo pobo, porque o merece e porque coa súa honra engrandecemos ao Concello, que desta maneira queda tamén honrado. E mañán vanlla entregar.

Últimamente a saúde estalle xogando malas pasadas, o seu corpo está cansadiño e as visitas ó hospital son cada vez máis frecuentes. Pero mañá quere falar, cómo non! e seguro que o fará tan ben coma el sabe facer. Seguro que contará algunha historia... e eu penso estar alí para velo.

MARCELOdaRABELA (medalla de Muros).-2